Vogelverschrikker en de koeien

26-03-2016 10:11

Vogelverschrikker en de koeien

 

Er stonden wat koeien in de wei,

ze stonden er tevreden bij.

Ze waren aan het loeien en gras aan het eten,

maar opeens hoorden zij vreemde kreten!

 

De koeien schrokken zich helemaal naar,

want wat stond er achter hen, daar?

Een hele rare, lelijke vogelverschrikker!

Hij maakte een geluid als een grote kikker…

 

“Help, hik, blurb, help me toch, hik,

ik weet dat ik jullie afschrik,

maar ik schrok zó van jullie koeien,

vooral van dat harde loeien…”

 

“Nee, wij schrikken van jou!”

zeiden de koeien,

“en wat maak je voor een raar geluid?”

“Ja, van schrik kreeg ik de hik, “

zei vogelverschrikker,

“en nu komt dat rare geluid mijn keel uit…

Als jullie me nou nog eens laten schrikken,

gaat die hik vanzelf weer weg

en anders heb ik pech…”

 

Eén koe had meelij en liep naar hem toe;

“Vogelverschrikker, doe je ogen dicht!

Ik ben een hele boze koe,”

Ze zei het vlak bij zijn gezicht…

“Je mag pas weer kijken als ik het zeg,”

daarna liep koe weg…

 

Vogelverschrikker stond te bibberen op zijn stok,

met zijn ogen dicht en in zijn keel een brok..

Hij hoorde de koe wel bij hem in de buurt lopen..

“Wwwat ga je doen, hik?” vroeg hij aan koe.

Vogelverschrikker deed zijn ogen een keel klein beetje open..

 

“Wat had ik nou gezegd!” siste koe,

“Hup doe je ogen toe! Snel!

Ik help je niet als je naar me kijkt,  BOEH!”

Geschrokken luisterde vogelverschrikker nu wél,

bibberend op zijn stok en bang,

wat duurde het toch lang…

 

“Ik kan het niet zo goed onthouden allemaal”,

sprak vogelverschrikker bibberend op zijn paal.

“Met mijn hersens van stro,

vergeet je alles weer zo….

Wanneer mag ik mijn ogen weer open doen?”

Vogelverschrikker stond te bibberen in het groen.

Er kwam geen antwoord meer

en vogelverschrikker vroeg het nog een keer:

“Hallo Koe,

mag ik mijn ogen weer open doen, toe?”

 

Na nog een tijdje wachten, werd hij het zat,

wanneer doet die koe nu wat zij beloofd had?

“Zij zou me laten schrikken,

me afhelpen van het hikken…”

Vogelverschrikker deed zijn ogen stiekem open,

maar zag helemaal geen koeien in de buurt meer lopen.

De koeien waren al lang weer weg, naar een andere wei.

Vogelverschrikker, was eigenlijk wel blij.

“Hé, die hik is ook weg!

Dat is lekker zeg!

Koe heeft me toch laten schrikken, wat een toffe peer!”

Maar hoe het was gegaan, dat wist hij al niet meer….

 

Einde