Reis door de woestijn

10-10-2015 15:11

 

Reis door de woestijn

 

Prins Tjan vervolgde zijn lange weg,

nog altijd op zijn kameel door de woestijn.

Onderweg had hij heel vaak pech 

en ook had hij veel last van zadelpijn.

Hij mopperde: "Zo'n lange reis,

maar nog steeds géén  paleis."

O, droomde hij, ben ik aan het Hollandse strand?

Neen, ik ben in een snikheet  land, 

met om mij heen alleen maar zand

 

In de verte zag hij een ijscokar met een oude man in pyjama,

maar helaas, het was niet echt, maar een Fata Morgana.

Ineens zaten ze in een enorme zandstorm,

de wind was vreselijk en enorm.

Ze liepen verder op de tast,

Tjan en de kameel hielden elkaar goed vast.

Na een tijdje was de storm voorbij

en kwamen ze bij een vallei.

 

Er stond een oude man,

waar kende hij die ook alweer van?

"Ah Salaam Aleikum, U bent prins Tjan,

sprak de oude man,

 "ik herken u aan Uw hoed

en die mooie gele gloed. “

 

“Ik ben Uw trouwe dienaar

 en heb al die jaren op U gewacht

mijn taak was heel zwaar,

maar is nu volbracht."

"Dit was Uw paleis"

de dienaar wees op een berg achter hem,

Prins Tjan huilde: "Oh dat is erg, na zo'n lange reis,

dat ik hier nu voor niets ben!"

 

De oude man keek hem aan

en haalde iets uit de ruïne vandaan.

"Dit is alles wat over is, tot mijn spijt!"

Hij gaf aan Prins Tjan een boek en een rolletje Tapijt.

Een rookgordijn verscheen

en de oude man verdween.

 

Prins Tjan was nu weer alleen

en keek teleurgesteld om zich heen.

Hij miste zijn "Boeren"  Mien,

die hij al zo lang niet had gezien.

 

Einde