Prins Roel en de donkere toren

02-12-2018 20:25

Prins Roel en de donkere toren

 

De Koning en Koningin van Hovenspeel,

bezaten een heel mooi kasteel,

niets ongewoons,

een ophaalbrug en op elke hoek een toren,

en daar werd een prinsje geboren!

 

Iedereen was blij,

zo’n lief prinsje erbij!

Een ondeugende rakker!

Maar wat gebeurde er met die stakker?

 

Eigenwijs als hij was,

negen jaren was hij pas,

ging steeds op onderzoek uit,

de kleine schavuit!

 

In het kasteel was één toren,

waar je niet mocht komen.

Niemand wist meer waarom

en prins Roel vond het vooral stom!

De toren zag hij steeds in zijn dromen…

Hij moest en zou er in

en dat was van de ellende slechts het begin!

 

Die torenkamer bevatte een geheim,

maar niemand wist wat het was,

alleen dat je daar niet moest zijn,

en wie er toch ín ging, had het zeker niet fijn,

want die verdween,

in die donkere toren, die toren van steen….

 

Prins Roel verdween dus in die toren,

nooit kwam hij er meer uit.

Je kon er niets zien of horen,

want er was geen licht en geen geluid..

Prins Roel kon zich wel voor zijn hoofd slaan:

“O, was ik maar nooit deze toren ingegaan!”

 

De Koning en Koningin hadden geen idee

dat prins Roel was verdwenen,

alleen dat hij niet aan het avondeten was

verschenen.

Toen hij óók niet verscheen aan het ontbijt,

genoten zij niet van de maaltijd.

De Koning en Koningin zeiden ongerust tegen elkaar:

“Hadden we hem nu maar verteld,

hoe met met die toren is gesteld.

Als hij daar is heengegaan,

komt hij er nooit meer vandaan!”

Maar hem daar zoeken, dat durfden zij niet.

Prins Roel was daar alleen en bang en had verdriet..

“O, ik kom hier nooit meer uit”,

de prins jammerde en zakte onderuit.

 

Maar hulp was onderweg,

ze kwam uit de heg

en vloog de toren in door een kier,

een vuurvliegje, het arme dier..

 

Prins Roel zag haar aankomen

en stak zijn hand uit naar boven.

“Dag lief klein vuurvliegje, je komt precies op tijd,

want ik was hier de weg kwijt!

Wil je me helpen te zoeken naar de uitgang?”

Prins Roel was nu niet langer bang.

 

Het vuurvliegje bescheen de muur met haar licht,

prins Roel volgde het met zijn gezicht,

samen vonden zij de deur,

maar het was nog een heel gedoe!

“Nou," zei prins Roel, “ik ben helemaal geen zeur,

maar van deze puzzeldeur,

word ik een beetje moe!”

 

Vuurvliegje en Prins Roel losten samen het geheim van de toren op.

In de torendeur zat namelijk een zeer geheime knop!

Iedereen was blij en er kwam een groot feest!

“Prins Roel je bent terug van weggeweest!”

Iedereen zong en danste,

waar het vuurvliegje zich in de toren verschanste..

 

Prins Roel haalde vuurvliegje er bij;

“Kijk, zij redde mij!” en hij zei:

"Vanaf nu is deze dag, Nationale Vuurvliegjesdag,

en ieder jaar vierden zij deze speciale dag!”

En zo gebeurde het…

 

Vuurvliegje en Roel bleven vrienden zolang het kon.

Nog drie jaar kwam ze met haar familie naar het feest,

en daarna haar kinderen en kinds kinderen.

En, als je er eens bent geweest,

dat weet je hoe het ooit begon!

 

Einde!