De cactus en de viool

05-11-2018 19:53

De cactus en de viool

De cactus in het raamkozijn

stond een beetje stekelig te zijn.

Naast hem stond een viooltje, een pracht,

met mooie paarse bloempjes

en blaadjes o zo zacht.

 

Cactus vond viooltje o zo mooi,

met haar paarse bloementooi,

maar viooltje wilde niets weten van cactus,

en antwoordde aldus:

“Je bent veel te stoppelig en stekelig,

je moest je eerst maar eens scheren,”

“Nou,” zei cactus, “een cactus zonder stekels,

dat is toch heel erg raar?

Jij bent toch ook niet compleet,

zonder die bloemen in je haar?”

 

Hij groeide helemaal krom om bij viooltje te kunnen komen,

maar viooltje had hele andere dromen.

De  cactus groeide zo erg scheef,

dat zijn potje niet meer staan bleef..

Het onvermijdelijke gebeurde en cactus viel op de grond!

“Ach”, zei viooltje, die het helemaal niet zo erg vond.

 

“Eindelijk ben ik van die pottenkijker af,

nu ligt hij daar op de grond voor straf..”

Het lot sloeg nu toe, want de vrouw des huizes bedacht een slimme oplossing

en viooltje en cactus werden een arrangement, dat was even een ding!

Nu stonden ze samen in één pot in de vensterbank,

viooltje was helemaal niet blij en dacht:  nu word ik krank!

 

Ze liet al haar zachte blaadjes hangen

en de paarse bloempjes verdorden allemaal.

Cactus probeerde nog wel haar blikken te vangen,

maar viooltje werd helemaal kaal!

Het was een treurig gezicht ..

 

“Ik denk dat het aan jou ligt!”

zei de vrouw des huizes tegen cactus.

“Ik geef je toch maar een eigen pot,”

en het geschiedde aldus.

Cactus was verdrietig, kapot!

 

Viooltje knapte hiervan helemaal op

en er groeiden al snel bloempjes op haar kop.

Cactus was weer eenzaam en alleen

en van ellende kromp hij ineen…

 

Maar na een tijdje rust begon hij toch weer te groeien

en warempel ook te bloeien.

“Ik ben veel mooier dat die verwaande viool,” vond hij,

en nu staat cactus daar op zijn plekje weer vrolijk en blij!

 

Einde