Hoe Boris de tijd vergat

19-05-2017 10:02

Hoe Boris de tijd vergat…

 

Boris had voor zijn verjaardag een reuzen sprookjesboek gekregen

en het had al een tijdje op een tafeltje, in de hoek van zijn kamer, gelegen.

Hij had nog geen tijd gehad om erin te lezen…

Zouden sprookjes wel leuk wezen?

 

Op een avond ging hij na het eten in bad

en nadat hij ook zijn haar gewassen had,

mocht hij nog even iets kijken op TV

en daarna naar bed, zijn lievelingsknuffel mee..

 

Bij het naar bed gaan werd er altijd nog even voorgelezen door pap of mam,

maar het was juist vandaag, dat het er niet van kwam…

Boris mocht nog wel even zelf in het grote sprookjesboek lezen,

maar liever werd hij voorgelezen..

 

Boris was gewoon een beetje lui, want lezen kon hij al wel,

of hij nog even mocht spelen met zijn computerspel?

Maar dat vond zijn moeder geen goed idee,

en het antwoord was dan ook nee!

“Lees maar fijn wat uit je grote sprookjesboek,

het ligt daar in de hoek!

Je mag lezen met nog een half uurtje licht.”

Daarna ging de slaapkamerdeur dicht.

 

Daar lag Boris in zijn bed, hij was best wel moe

en zijn oogjes vielen bijna toe..

Maar hij mocht nog wel een half uurtje lezen,

dat kon toch best leuk wezen?

Hij zou gewoon wat plaatjes bekijken uit dat boek wat in de hoek lag.

Boris opende het boek en vond de plaatjes erg mooi die hij zag,

maar het was in de kamer wel een beetje donker,

en toen, o wonder!

Op de volgende bladzijde stond een tekening van een klein huisje waarin een lichtje brandde!

Ook hoorde hij geklop en getik en “oehoe laat me er nou toch uit..... “

 

Boris deed het boek dicht en het lichtje verdween.

Hij keek om zich heen,

er was verder niemand anders in de kamer.

Was het soms papa, die in de schuur bezig was met een hamer?

Boris keek uit het raam,

maar het schuurlicht was niet aan.

Hij keek in de kast, 

maar was verrast,

het geluid kwam ook niet daar vandaan.

 

Kwam het dan toch uit het boek wat nu op zijn bed lag?

Boris opende het boek weer en wat hij daar zag..

In het huisje was toch echt een licht,

het was een vreemd gezicht,

maar het was er echt, dat licht..

 

“Boris, doe nou toch eens het deurtje open,

zodat ik naar buiten kan lopen,

ik zit hier al veel te lang opgesloten. “

Boris keek naar het huisje met het lichtje

en zag door een heel klein raampje in het deurtje, een gezichtje.

“Roep jij mij?” vroeg Boris.

“Ja,” klonk het, “wil je alsjeblieft nú de deur openmaken?

Ik zit al zo lang opgesloten hier!

Ik ben heel erg toe aan wat vertier!”

 

Boris raakte het deurtje aan en warempel,

het ging open en er verscheen een klein mannetje op de drempel,

een kaboutertje en hij zei: “O, nou bedankt  hoor, het werd hier binnen zo’n sleur,

ik kreeg hem niet open, die vervelende deur!”

Boris was erg verbaasd,

maar vond het ook leuk.

 

“Hoe heet je?” vroeg hij het mannetje,

“Noem me maar Jannetje ik ben kabouter Jannetje.”

“Oh, ik ben Boris,”  zei Boris ,

“Ja, dat weet ik allang,” zei Jannetje, “hoor is,

Ik weet ook dat jij al kan lezen,

zou het nou niet leuk wezen,

dat je nog, voor je gaat slapen, een sprookje leest?”

Zou jij mij willen voorlezen?

Dat vind ik zo’n feest!

Ik ken alle verhalen in dit sprookjesboek natuurlijk al,

maar als een ander ze voorleest….”

Boris aarzelde een beetje

en Jannetje babbelde verder, “Weet je,

ik heb me al zo lang verveeld

en alleen gespeeld,

alsjeblieft, lees me voor,

dan ga ik daarna braaf slapen hoor..”

Jannetje ging naast Boris zitten, op zijn kussen

en Boris bladerde, in het grote sprookjesboek, ondertussen.

 

“Maar wat wil je dan horen?” vroeg Boris aan Jannetje.

Hij las voor uit de index, “Kleinduimpje of het Maanmannetje,

of de Gelaarsde Kat, Sneeuwwitje, Doornroos,

of misschien wel Prikkebeen, Roodkapje of de Tondeldoos?”

Kabouter Jannetje wist het meteen;

“Roodkapje, niet Prikkebeen!”

“Oke,” zei Boris, “ik wil het proberen,

want voorlezen moet ik nog wel een beetje leren….”

Boris deed zijn uiterste best en Jannetje luisterde,

naar Boris, die dan weer hard praatte, of soms fluisterde

en het helemaal zo slecht niet deed!

Jannetje werd er blij van en gaf af en toe een kreet,

het was zo spannend en toen Boris klaar met lezen was,

klapte Jannetje en was hij weer helemaal in zijn sas.

“Dankjewel Boris, het was een mooi verhaal,

ik wil ze horen, allemaal!”

“Maar,” zei Boris, “volgens mij is het alláng tijd om te gaan slapen”

en allebei moesten ze een beetje gapen.

 

“Hoe lang heb ik wel niet gelezen,” vroeg Boris zich af

volgens mij wel een paar uur, dat is maf…”

Opeens voelde Boris zich heel erg moe,

en zijn oogjes vielen als vanzelf toe.

Jannetje kroop terug in het boek

en toen moeder kwam kijken, om de hoek,

lag Boris te slapen met zijn boek….

Zachtjes legde ze het boek weg en deed het licht uit

en liep voorzichtig weer weg, zonder één geluid…

 

Boris en Jannetje zouden samen nog vele sprookjes lezen

het hele boek,

van voor naar achter en van achter naar voor,

en de allerleukste lazen ze keer op keer weer door,

daarna volgde er nog vele andere boeken.

Nog heel lang zou kabouter Jannetje, Boris op komen zoeken,

totdat Boris het lezen zó goed onder de knie had,

dat het voorlezen niet meer nodig was.

Kabouter Jannetje hing een briefje op bij zijn huisje in het boek,

“Ik ben vertrokken naar de stad

en op een dag kom ik nog wel eens bij je op bezoek…”

Soms denkt Boris nog wel eens een stemmetje te horen uit zijn boek.

Het ligt er nog altijd, in zijn kamer, op het tafeltje in de hoek,

maar Jannetje is nooit thuis

en er brandt geen lichtje meer in zijn huis.

 

Mama vraagt Boris wel eens; “Wil je niet nog eens een ander sprookjesboek?”

“Jawel,” zegt hij dan, “maar deze mag je NOOIT wegdoen!

Beloof je dat?”

“Ja hoor schat,” zegt ze dan

en geeft Boris een dikke zoen…

 

Einde