Familie muis

10-01-2017 17:40

Familie muis

 

De kleine familie muis

woonde in een heel, heel oud huis,

Pim, Paul, Piep, Pep en Popje,

samen met papa Lenny en mama Lotje.

Ze woonden er al heel lang en voelden zich er veilig en thuis!

 

Ze woonden er achter de muur met het rozenbehang,

en het muizenleven ging gewoon zijn gang.

Ze hadden een goed leven met zijn zevenen daar,

en het eten lag altijd wel ergens klaar…

Zo was er wel eens een stukje gebak,

dat vonden ze dan naast de prullenbak,

of wat je ook wel eens vond,

was een lekkere sappige schil, gewoon op de grond.

Soms was de vrouw iets vergeten weg te zetten,

dan was het smikkelen voor de muizen, maar je moest ook opletten!

Of de deur van de voorraadkast stond op een kier,

dan hadden de muizen uren plezier.

Lekker overal van peuzelen..

Maar je kon niet al te veel treuzelen,

want dan kwam opeens de kat,

die je, als niet oppaste, ving en opvrat!

Maar het lukte de kat eigenlijk nooit om een muis te pakken,

want de kat was al oud en wat sloom,

dus de muizenfamilie zat eigenlijk wel gebakken,

al hield de kat de familie muis wel een beetje in toom….

 

Tot op een dag een enorm kabaal,

Schrik! Wat was dat allemaal?

Het duurde wel een hele dag!

Je hoorde bonken, stemmen en ook gelach..

Het leek wel een groot feest..

Daarna werd het stil in huis, heel stil,

zo stil, was het nog nooit geweest.

 

Toen de familie muis eindelijk durfde te gaan kijken,

was het huis leeg en kil.

Ze misten ook “het beest;” de kat, die was verdwenen.

Er was helemaal niemand meer,

geen meubels en geen gordijnen,

geen schemerlampen meer, die altijd  ’s avonds schenen.

 

Ook in de keuken, niets meer te eten,

alles was leeg en donker en de mensen waren niets vergeten.

Er  lagen alleen nog wat kruimels, hier en daar

en Popje voelde zich ’s avonds opeens heel naar.

Pim en Paul stonden daar maar

en keken hun ouders aan,

die zeiden: “We moesten maar eens gaan,

voor ons is er niets meer hier.

Het is gedaan met ons woonplezier!

Morgen vertrekken we, nu gaan we eerst slapen.

Welterusten, Pim, Paul, Pep, Piep en Popje,”

de muizenkindjes zaten allemaal te gapen….

 

Maar wat gebeurde er de volgende dag,

terwijl de muizenfamilie nog op één oor lag?

Opnieuw zo’n ongelofelijk veel kabaal, dat je dacht dat de wereld verging,

en de familie muis wachtte trillend in de berging,

wat ging er nu toch weer gebeuren?

 

 

 

Na een hele poos begonnen Pim, Piep, Paul, Pep en Popje te zeuren..

“Pap, mam, we hebben toch zo’n trek,

is er nog een stukje kaas, koek of spek?

“Neen,” zeiden die, “we kunnen nu niets halen,

we moeten echt wachten,

zeker tot vanavond na achten…”

 

De familie muis wachtte de hele dag.

Vader muis luisterde of hij echt niets meer hoorde en niets meer bewegen zag.

Hij ging in zijn eentje op onderzoek uit,

en kwam warempel terug met een stukje fruit.

En na nog een poosje wachten kwam hij terug en zei,

“Ja het is veilig, komen jullie maar mee met mij…”

 

Er woonden nu andere mensen en overal stonden weer meubels en spullen

en de muizen konden hun kleine maagjes weer vullen,

want de provisiekast was gelukkig ook weer vol,

wat hadden de muizen een lol!

“Nu hoeven we gelukkig niet weg,” zei vader muis,

“daarom blijft dit huis ons thuis!”

 

Toen de nieuwe mensen zagen, dat er muizen waren,

kwam er toch weer een nieuwe kat,

maar die was eerst zelf bang en zat te staren,

naar de muisjes, die arme schat!

Later sloten ze vriendschap en de kat vond het niet meer eng,

en deed alsof hij de muizen wilde pakken,

gedroeg zich als een kreng!

Maar echt lelijk werd het nooit!

 

Nu racen ze elke dag achter elkaar aan als snelheidsmaniakken,

en soms wordt er wel eens iets omgegooid!

Maar met muizen in huis hoort dat er nu eenmaal bij..

De muizenfamilie is weer blij

en ze leefden nog gelukkig en heel lang,

daar in hun holletje achter de muur met het rozenbehang…

 

Einde!