Een winters verhaal

11-10-2015 19:36

Een winters verhaal 

 

Billy kijkt naar buiten vanuit zijn slaapkamertje. Oh, joepie, het heeft gesneeuwd. Precies het leukste wat je kan overkomen in de kerstvakantie! Snel kleedt hij zich aan om naar buiten te gaan. “Pap, mam, ik ga buiten spelen, het heeft gesneeuwd!” Hij rent de trap af en opent de voordeur. Wat is het mooi buiten! Er ligt een zacht, wit tapijt overal waar Billy kijkt. Voorzichtig loopt hij de voortuin in. De sneeuw kraakt onder zijn schoenen en hij laat een spoor van voetstappen na. Brrrr, het is toch wel een beetje koud. Billy doet zijn das een beetje hoger, zo voor zijn mond. Handschoenen heeft hij al aan. 

 

Ik ga een sneeuwman maken, besluit Billy en hij gaat aan de slag. Hij begint met een grote hand sneeuw, die hij stevig in elkaar drukt. De sneeuwbal rolt hij door de sneeuw tot hij steeds groter en groter wordt en ook zwaarder. Pfff, Billy krijgt het er warm van. Ondertussen is het zonnetje gaan schijnen en de vogeltjes vliegen tsjilpend voorbij. In de voortuin hangen slingers met pinda’s aan de boom en er is ook een vogelhuisje. Het is een vrolijk gezicht, al die kleine, kwetterende vogeltjes.

 

Zo, de eerste grote sneeuwbal is klaar. Nu nog een wat kleinere voor er bovenop maken. Het is zo gebeurd en Billy heeft rode wangen van de inspanning gekregen. De kleinere sneeuwbal moet bovenop de grote komen te staan. Billy probeert de sneeuwbal op te tillen, maar dat valt niet mee zeg! Een klein stukje optillen lukt wel, maar verder omhoog, daar is de sneeuwbal te zwaar voor. Hm, wat nu. “Pap, kom eens helpen!” roept Billy naar boven. Er volgt wat gestommel en even later kijkt papa door het slaapkamerraampje. “Ja, Billy, wat is er?”, zegt papa slaperig. “Je moet even komen helpen met de sneeuwman, het is te zwaar, kom je dan?” Papa geeft even een zucht, “Moet dat?”, maar kleedt zich toch aan. Beneden doet hij snel zijn jas en schoenen aan. Buiten pakt hij wat verse sneeuw, maakt er een sneeuwbal van en gooit die naar Billy. Paf, die was raak! “Hé, dat is niet eerlijk!” Billy maakt snel ook een sneeuwbal en gooit die naar papa. Oei, boven op zijn hoofd. Papa is gelijk wakker en dan volgt er een sneeuwballengevecht. Het duurt maar even. “Het is eigenlijk wel lekker buiten,” zegt papa. “Waar is die sneeuwman?” Billy wijst op de grote bal. “De rest moet nog komen, maar het is zo zwaar. Die andere bal ligt daar..” Papa pakt de grote sneeuwbal en zet die bovenop de andere, veel grotere sneeuwbal. De sneeuwman is nu bijna af. “Ik rol nog even een hoofd, zet jij die er dan weer op pap?” 

 

Zo gezegd, zo gedaan en even later is de sneeuwman af, of toch niet? Er missen nog wat dingen: knopen voor op zijn buik en ogen, een mond en ook een neus. Oh ja, ook armen natuurlijk. Billy komt aanlopen met twee takken. “Dat zijn twee mooie armen”, papa steekt ze in de sneeuwpop. Van kiezelstenen maken ze de knopen van zijn “jas” en ook zijn ogen. Nu nog een neus en mond. Billy loopt naar binnen en pakt uit de droppot 6 dropjes en uit de koelkast een wortel. De dropjes worden de mond van de sneeuwman en de wortel zijn neus..

 

“Toch mis ik nog iets,” zegt papa. “Wat dan?” “Wacht even,” zegt papa en hij loopt naar binnen. Billy wacht buiten en kijkt naar de sneeuwman. “Hallo sneeuwman, heb je het koud?” Wat een rare vraag eigenlijk, dacht Billy. Natuurlijk hebben sneeuwmannen het nooit koud, ze zijn immers altijd al koud. “Billy!” Papa roept vanuit het zolderraampje. ”Ik heb het gevonden hoor, ik kom eraan!” Even later staat papa weer buiten met een oude bezem en een hoed. “Kijk eens, leuk hè? Een bezem hoort erbij en hier is de oude hoed van opa. Het is een heel bijzondere hoed hoor.” Pap zet de hoed op het hoofd van de sneeuwman. Van een afstandje kijken Billy en Papa naar de sneeuwman. Ja, hij is af, ze zijn het er beiden over eens. “Kom, we gaan naar binnen, even lekker ontbijten”, zegt papa. Billy loopt hem achterna en zegt nog even: “Dag sneeuwman, tot strakjes. ”Billy kan haast niet wachten tot hij klaar is met eten. “Pap, ik ga weer buiten spelen hoor, ga je mee?” Papa ruimt nog even de ontbijtboel op. “Ik kom zo Billy, als ik hiermee klaar ben. Ga anders een van je vriendjes halen.” “Die slapen allemaal nog, zegt Billy, en ik mag zo vroeg niet aanbellen van die vaders en moeders…” Papa moet stiekem een beetje lachen. “Ik kom zo wel,” zegt hij. 

 

Billy loopt de tuin in en bekijkt nog eens de sneeuwman die hij samen met papa heeft gemaakt. Hij is heel leuk geworden en hij kijkt zo vriendelijk, vindt Billy. Hij verzamelt nog wat steentjes om de sneeuwman verder te versieren. “Hallo en aangenaam”, Billy hoort ineens een stem achter zich en draait zich om. Er is niemand. Ik hoorde toch echt wat, denkt Billy, en kijkt nog eens goed. Neen, niemand te zien. Hij wil weer bukken om verder te zoeken als hij wéér die stem hoort. “Een goedemorgen meneer Billy.” “W,w,wat? Komt die stem nou uit de sneeuwman? Hij kijkt weer rond. Neen, er is niemand anders in de tuin, alleen maar Billy en de sneeuwman. “Hallo, hier ben ik.” Billy kijkt naar de sneeuwman, die met zijn takken arm zijn hoed optilt om Billy te groeten. Billy valt achterover in de sneeuw en kijkt de sneeuwman aan. “Niet bang zijn Billy, ik doe je niets”. “Hoe, hoe kan je praten, ik geloof het bijna niet!” Billy staat weer op. De sneeuwman wijst met zijn ene takken arm, naar de hoed, die hij in de “hand” van de andere takken arm heeft. “Het komt door deze hoed, dat is de hoed van jouw opa. Door deze hoed op mijn hoofd kan ik praten.” “Oooo,” Billy komt wat dichterbij staan. “Heb je een naam?” “Ja, ik heet Lumi, zegt de sneeuwman, en jij heet Billy.” “Hoe weet je mijn naam?” “Nou, zegt Lumi, dat komt door die hoed van je opa, alles wat hij wist, weet ik ook.” Lumi zet de hoed weer op zijn hoofd. “Nou, Billy-Boy, wat zullen we gaan doen?” “Laten we naar de speeltuin gaan,” zei Billy. “Heel leuk Billy, maar dat kan toch niet!” “O, waarom dan niet?” “Ik heb helemaal geen voeten, zegt Lumi, die hebben jullie niet aan me gemaakt. Altijd worden er sneeuwmannen gemaakt met armen, maar nooit eens met voeten, logisch toch dat wij niet kunnen lopen?” “Oké, ik maak wel een paar voeten aan je. Let maar op, hele mooie voeten.” Billy gaat aan de slag en maakt van een paar grote sneeuwballen, voeten, onderaan de sneeuwman. “Mmm, nou, ik zal het er mee moeten doen, “zegt Lumi. “Ga je dan nu mee?” “Nee, zegt Lumi, dan kan toch niet. Dan ziet iedereen me lopen en dat wordt een hele toestand, neem dat maar van me aan. Nee, morgenochtend, als je vroeg opstaat, zodra het licht is en er verder nog niemand buiten is, dan kan het en ga ik met je mee.” “Hé, Billy, gave sneeuwman!” Er komt een buurjongen naar Billy toe. “Ga je mee naar de speeltuin?” En daar gaat Billy, hij zwaait nog even naar Lumi; “tot morgen dan.” 

 

De volgende dag staat Billy al weer vroeg naast zijn bed. Stilletjes kleedt hij zich aan om naar Lumi te gaan. Hij kijkt door zijn raampje naar buiten. Daar in de voortuin, staat Lumi. Hij zwaait naar Billy. Het is toch echt waar, ik heb het niet gedroomd. Hij zwaait naar me, denkt Billy. Voor papa en mama legt Billy een briefje klaar dat hij naar de speeltuin is. Niet veel later staat Billy in de voortuin. “Goedemorgen Billy en hallo”, Lumi neemt zijn hoed weer af. “Hoi Lumi, gaan we nu samen naar de speeltuin?” “Jawel, maar niet zo snel, ik moet eerst proberen of ik kan lopen met die nieuwe voeten. Ik ben een beetje stijf denk ik.”Lumi probeert zich een beetje te bewegen. Het kraakt aan alle kanten en er springt hier en daar wat sneeuw van hem af. Heel langzaam en wiebelig beweegt Lumi zich. Billy kijkt en moedigt Lumi aan. “Ja, goed zo, je kunt het best, die kant moeten we op”, hij wijst naar het speeltuintje, aan het einde van de straat. Langzaam schuifelt Lumi achter Billy aan. Het is nog stil op straat en Billy en Lumi zijn de enigen die zo vroeg al op pad zijn. Ze doen heel zachtjes, om niemand wakker te maken. Stel je voor, een over straat schuifelende sneeuwman, wie gelooft dat nou. “Billy, als iemand ons ziet, dan moet ik onmiddellijk stil gaan staan hoor! Niemand mag weten dat ik kan lopen en praten…” Billy knikt en begrijpt Lumi wel. Eindelijk komen ze bij het speeltuintje aan en Lumi gaat naast het bankje staan. “Billy, ik moet even uitrusten hoor, ga jij maar schommelen of zo.” “Neen, ik blijf wel even naast je zitten”, en Billy gaat op het bankje zitten. “Wat weet jij eigenlijk van mijn opa?” vraagt Billy. “Alles”, zegt Lumi. “Eigenlijk, bén ik je opa…” Billy kijkt verbaast naar zijn sneeuwman. “Hè?” Billy springt op. “Neen, niet bang zijn, ik vind het veel te leuk met je samen, ik wil je leren kennen… Ik was er helaas al niet meer toen jij werd geboren Billy. Toen ik naar de hemel ging is mijn geest in mijn hoed blijven zitten en wie de hoed opzet, wordt mij: je opa!” “O, een echte toverhoed!” Billy vindt het wát spannend en hoort zijn “opa” over van alles en nog wat uit. “Zal ik je nu dan maar “opa” noemen?” Billy kijkt de sneeuwman vragend aan. “Ja, dat lijkt me heel erg leuk”, de ogen van Lumi twinkelen. “Maar mijn echte naam is wel Lumi hoor..” “Ik vind opa leuker”, zegt Billy. Ze praten nog een tijdje, totdat er andere kinderen uit de straat komen en opa Lumi, zoals afgesproken, “stil” moet gaan staan. “O, leuk, er staat een sneeuwman!” roepen de kinderen die naar de speeltuin komen. Niet veel later komt mama Billy halen om een boterham te gaan eten en blijft “opa” in de speeltuin staan… Thuis aangekomen zegt pap, “waar is nou toch die sneeuwman gebleven, die we hebben gemaakt?!” 

Billy zegt niets. De hele dag denkt Billy aan opa, die nog steeds in de speeltuin staat. Hoe moet dat nou? Ze gaan vandaag op visite en hij kan niet meer gaan kijken in de speeltuin. Als Billy die avond weer thuis is, moet hij meteen naar bed. Het is al laat. Naar de speeltuin gaan, zit er niet meer in. Denkend aan opa Lumi valt Billy in slaap.. 

 

Als Billy de volgende ochtend wakker wordt, hoort hij een vreemd geluid. Er staat iemand te zingen in de tuin, maar wie? Billy kijkt door een kiertje, tussen de gordijnen door, naar buiten. Wat! Daar staat opa Lumi weer in de tuin, alsof er niets is gebeurd en hij zingt zachtjes een liedje: 

 

Ik ben een sneeuwman, 

'k sta hier trouw, 

ik houd van de sneeuw en van de kou, 

totdat het warmer wordt en het weer slaat om, 

dan verdwijn ik snel, als sneeuw voor de zon.

Ik ben een sneeuwpop, een sneeuwman,

‘t is jammer dat ik niet altijd blijven kan, 

als het tijd is smelten wij sneeuwpoppen samen, 

naar de sneeuwpoppenhemel, amen. 

We komen wel weer terug, al is het niet zo snel, 

met de nieuwe winter, dan we zien het wel… 

 

Billy rent de trap af, naar de voordeur, grist zijn jas van de kapstok en springt in zijn sloffen. Buiten gekomen lacht hij blij! “Je bent er nog! Joepie!” Hij omarmd de sneeuwman, even maar, want Lumi is best koud.. “Ja, vannacht dacht ik: kom, iedereen slaapt, nu kan ik wel weer teruglopen. Dus nu sta ik weer hier.” Billy is opgelucht. “Opa Lumi, zou je niet nog eens met papa willen praten?” “Neen, Billy, dat kan ik niet. De toverhoed werkt alleen bij kinderen, jammer hè? Bovendien denk ik dat papa mij niet zou kunnen horen omdat hij niet in magie gelooft.” “O, jammer, maar ik geloof er wél in, hè opa Lumi.” De sneeuwpop knikt. “Ik ga me nu eerst even aankleden, en dan kom ik weer terug,” zegt Billy. “Tot zo,” Billy gaat weer naar binnen. Ondertussen is ook papa wakker geworden en kijkt eens naar buiten. “Met wie stond je te praten, zo vroeg?” vraagt papa. “Oh, met Janna, van hiernaast, straks gaan we samen buiten spelen.” De sneeuwpop, die weer in de tuin stond, zag papa niet.. 

 

Even later, als Billy ontbeten heeft, gaat hij weer lekker buiten spelen. “Je weet maar nooit, hoe lang die sneeuwpret duurt, dus daar moet je zo veel mogelijk van genieten,” zegt papa. “Ik kom straks ook even naar buiten, zullen we dan weer een sneeuwballengevecht houden?” “Ja, leuk! Tot strakjes dan pap!” “Oh ja, en vanavond gaan we de kerstboom optuigen!” roept hij Billy nog na. Billy loopt naar de sneeuwman. “Hallo, hier ben ik weer,” zegt hij. “Hallo Billy. Hoorde ik papa nou zeggen dat jullie vanavond de kerstboom gaan opzetten? “Ja, leuk hè? Ik vind de kerstboom altijd zo mooi!” zegt Billy. “Ik hoop dat ik de kerstboom, vanaf hier kan zien,” zegt opa Lumi. “Ik ben gek op versierde kerstbomen!” Denk je dat ik hem zal kunnen zien?” “Ja, dat denk ik wel, ik ga mama helpen een mooi plekje voor de boom te vinden, zodat jij hem kunt zien, opa Lumi, dat beloof ik je.” Daar komt papa naar buiten, de sneeuwman valt hem weer niet op.. “Zo Billy, ben je er klaar voor?” “Waarvoor?” vroeg Billy. “Nou, hiervoor!” en op het volgende ogenblik heeft Billy al een sneeuwbal op zijn rug te pakken. De pret kan beginnen. Mama staat achter het raam te lachen en ook opa Lumi staat stiekem mee te genieten. Er komen steeds meer mensen uit de straat meedoen. Het is een super sneeuwballengevecht tussen de papa’s en mamma’s en de kinderen. En wie denk je dat er winnen gaat? 

 

Het is druk in de straat die dag en Billy heeft geen gelegenheid om met opa Lumi te praten. Als hij langsloopt bij de sneeuwman, geeft die hem stiekem wel steeds een knipoog met zijn kiezeloog. Billy gniffelt ervan. “Wat loop je toch steeds te lachen!” vraag papa hem. “Niks, gewoon..” antwoord Billy. “Vanavond gaan we toch de kerstboom versieren, hè?” “O, is dat het! Ja, gezellig hoor, ik mag zeker weer niet meedoen!” zeg papa een beetje jaloers. “Neen, ik doe het samen met mama.” 

 

’s Avonds na het eten haalt papa de kerstspullen van de zolder. “Zo, nu kunnen jullie je gang gaan, ik ga naar Bob, lekker een spelletje kaarten, tot straks!” en weg is papa. Billy en mama beginnen met het versieren van de kerstboom. “Waar zullen we de kerstboom neerzetten?” mama kijkt de kamer rond. “Hier, mam, dan kan ik de boom ook zien als ik buiten speel.” “Hm, een ongewone plek, maar goed, als ik die stoel even verplaats, dan kan het wel,” zegt mam. Niet veel later staat de boom al op zijn plek en kunnen de lampjes erin. “Zo Billy, als ik klaar ben met de lampjes mag jij verder de rest doen.” Billy staat te trappelen van ongeduld en heeft uit de keuken het kleine opstapje gepakt, zodat hij ook goed bij de bovenkant van de boom kan komen. Voorzichtig pakt hij stuk voor stuk de kerstversieringen, ballen en slingers uit de doos en hangt ze in de boom. Even kijkt hij naar buiten. Daar, voor het raam staat opa Lumi. Even ziet Billy de takken arm van opa bewegen, zo van: ik zie het hoor, mooi! “Billy, dit is een heel speciale kerstbal.” Mama heeft ook een versiering uit de doos gehaald. Het is een grote rode kerstbal met een sneeuwman erop. “Deze kerstbal is nog van opa geweest.” “O, dat is leuk zeg, hang je die een beetje aan de voorkant, dan kan ik hem goed zien. Hij is zo mooi!” Billy bekijkt de speciale kerstbal even van dichtbij. “Ho, ho hoooo!” Opeens komt er geluid uit de kerstbal. Billy moet er van lachen. “Ja, dat wist je niet hè, daarom is deze kerstbal ook heel speciaal!” Mama hangt hem zo op, dat Billy er bij kan. De boom is klaar en mama en Billy gaan op de bank zitten om er even naar te kijken. “Nou Billy, de boom is dit jaar extra mooi geworden hoor!” zegt mama. Billy is ook tevreden. “Ik zet nog even een kopje thee en daarna ga je lekker naar bed, oké?” Billy knikt en loopt ondertussen naar het raam. Het is weer gaan sneeuwen. Opa Lumi staat nog steeds onbeweeglijk in de voortuin. “Mam, mijn bal ligt nog buiten, die pak ik even goed?” Billy doet zijn jas aan en loopt het voortuintje in. Niet naar zijn bal, maar naar de sneeuwman. “Hallo opa Lumi. En, vind je de boom mooi?” “Prachtig Billy, ik word er helemaal blij van, zo’n mooie boom!” “Ik moet naar binnen, welterusten opa.” “Dag Billy, goedenacht en tot morgen.” 

Als Billy ’s ochtends wakker wordt, is het wat later dan anders. Beneden hoort hij al geluiden van rinkelende kopjes en bordjes. “Billy, kom je ontbijten!” roept mama. Billy kijkt eerst even uit zijn slaapkamerraampje. Opa Lumi staat er nog steeds. Hé, wat is dat? Opa’s hoed staat niet meer op de sneeuwman! Hij rent naar beneden en wil meteen de voordeur uitlopen als mama hem tegenhoudt. “Waar ga je naartoe?” “Opa’s hoed, hij is eraf! Ik moet hem vinden!” “Wat bedoel je,” vraagt mama. “De hoed van opa is weg, die op de sneeuwman!” “Laat mij maar even kijken, zegt mama, ik ben tenslotte al aangekleed.” Even later is ze al weer binnen. “En?” Billy kijkt haar vragend aan. “De hoed lag gewoon op de grond, achter de sneeuwman, zeker er af gewaaid, vannacht.” “Pffff, gelukkig is hij niet weg,” Billy zucht opgelucht. Niet heel veel later, staat Billy gedoucht en aangekleed buiten. Mama is er verbaasd over dat Billy zoveel haast heeft om buiten te komen. Ze kijkt door het raampje in de voordeur wat hij gaat doen. Huh? Billy staat tegen de sneeuwman te praten. Ze kijkt het nog even aan. Billy heeft veel fantasie en blijkbaar vindt hij de sneeuwman erg leuk. Ach, hij heeft plezier, laat ook maar, denkt ze. 

 

“Vanavond is het kerstavond en gaan we gezellig eten aan tafel en dan krijg ik ook een cadeautje,” Billy praat tegen opa Lumi. “Dat is leuk, dat deden we vroeger ook met je vader”, geeft opa Lumi antwoord. “Ik zou dat best nog wel eens willen meemaken. Ik speelde ook altijd op de piano, wist je dat?” Billy knikt van nee. “We hadden toen nog geen televisie; we deden spelletjes en zongen liedjes samen. Het was altijd zo gezellig..” Opa klinkt een beetje zielig. “Opa, ik heb een idee, wacht maar af.” “Billy, je gaat toch geen gekke dingen doen hè,” zegt opa Lumi. “Nee hoor, alleen heel gezellig, wacht maar, ik kom je halen.” 

 

Die avond is het kerstavond en opa Lumi staat buiten te kijken naar de gezellige huiskamer waar Billy zit met zijn vader en moeder. De mooi verlichte kerstboom kan hij goed zien. Ook de fraai gedekte tafel met kaarsen. Billy’s moeder heeft een echt kerstdiner en een heel lekker kersttoetje gemaakt. Daarna komt de koffie met wat lekkers. Mama en Billy hebben zelf kerstkoekjes gebakken. Ook het cadeau voor Billy staat onder de kerstboom. Eindelijk mag Billy het uitpakken. Het is een mooi kleurboek met stiften. Billy is er super blij mee en speelt er de rest van de avond mee, tot hij naar bed gaat. Opa Lumi heeft alles gezien en er staat een dikke glimlach op zijn sneeuwmannenhoofd. 

 

Een tijdje later ligt Billy in bed. Hij wacht ongeduldig af tot alles stil is in huis. Het duurt best lang en ten slotte valt Billy in slaap. Midden in de nacht wordt hij wakker en springt uit bed. Hoe laat is het? Op zijn wekker is het 4 uur in de ochtend. Gelukkig nog niet te laat om zijn plannetje uit te voeren. Eerst doet Billy over zijn pyjama een dikke trui aan. Ook doet hij lekkere warme sokken aan. Beneden in de gang doet hij stilletjes zijn sloffen aan. Bij de voordeur gekomen, schuift hij voorzichtig de ketting eraf. Billy loopt op zijn tenen naar buiten. “Hallo opa,”fluistert hij. Opa Lumi, die natuurlijk nooit slaapt, heeft Billy zien aankomen. “Hallo en goedenacht Billy, wat doe jij zo laat buiten? Moet je niet slapen?” Billy schudt zijn hoofd. “Nee, ik wilde U zien en ik heb een plannetje..” Zo, wat is dat plannetje dan?” Opa Lumi kijkt Billy aan. “Nou, ik had zo gedacht, U vindt de Kerst toch zo gezellig, kom dan mee naar binnen en dan vieren we samen even kerst, voor een uurtje of zo. Wat vindt U daar van?” “Nou Billy, dat vind ik heel leuk bedacht, maar ik weet niet of dat wel lukt. Ik houd nogal van de kou, zie je en..” “Ja, maar de verwarming staat uit, het lukt best. Kom nou maar mee!” “Weet je het zeker”, vraagt opa Lumi. “Ja, het kan best, leuk toch?” Billy houdt de voordeur open voor opa Lumi. De grote sneeuwman loopt naar binnen. Het lukt inderdaad best. Billy gaat hem voor naar de woonkamer. Opa Lumi staat nu midden in de woonkamer. “Wat is het hier donker, zegt hij. “Tadaaa!”, Billy heeft de lampjes van de kerstboom aangedaan. “O, Billy, wat mooi. Ik word hier zo blij van,” zegt opa. “Er is meer,” zegt Billy en hij geeft een zelfgebakken koekje aan opa. “Mmm, wat lekker, ik kan alleen niet eten, wij sneeuwmannen eten niet. Maar ik bewaar het koekje wel hoor.. Dankjewel Billy. Ik geloof dat ik nu maar weer naar buiten ga, ik krijg het warm,” zegt opa Lumi. Hij draait zich om en ziet de piano staan. Zou hij even? Ja, hij gaat zitten en begint te spelen. Billy gaat naast hem zitten op het bankje. Opa speelt de mooiste kerstliedjes. Billy luistert verwonderd. Goh, dat zijn opa zo mooi spelen kan, dat wist hij niet. Na een tijdje te hebben gespeeld zegt opa: “Ik moet nu echt gaan hoor.” Hij wil opstaan en gaan lopen, maar dat lukt niet. “Wat is er?’, vraagt Billy. “Mijn voeten! Mijn voeten zijn weggesmolten. Tja, eigen schuld, ik ben te lang binnen gebleven. Nou ja, niks aan te doen.” Billy kijkt naar beneden en ziet een plasje water liggen. “O, opa, u bent aan het wegsmelten! Wat nu?” De sneeuwman kijkt Billy aan en zegt: “Laten we nog even een poosje kletsen. Het duurt nog lang, voor ik helemaal gesmolten ben.. Bovendien merk ik niets van dat smelten. Volgend jaar kom ik toch gewoon weer terug!” Billy vindt het een goed idee en samen kletsen ze nog een uurtje of wat. Buiten wordt het al licht en opa Lumi is al flink wat dunner geworden. Billy merkt het niet. Hij is opeens wel heel erg moe geworden en zit te gapen. “Ga jij maar lekker naar je bedje, Billy. Tot ziens en goedenacht.” Billy gaat naar boven. Al gauw is hij in dromenland. 

 

“Billy, Kerstontbijt, kom je?” Billy zit rechtop in zijn bed als papa hem roept. Echt uitgeslapen is hij natuurlijk niet. Langzaam loopt hij de trap af. “Goedemorgen slaapkop!” Was je zo moe gisteren?” Billy gaapt en knikt. Ondertussen kijkt hij naar de piano. Niets te zien en ook geen plas water. Dat is gek. Het ontbijt is gezellig maar Billy is toch wat stil. “Billy, is er iets jongen?” Mama kijkt Billy vragend aan. “Nee, niets hoor..” “Ga je aankleden en lekker buitenspelen,” zegt mama. Billy denkt na over wat er gisterennacht is gebeurd en loopt naar het raam. Als hij naar buiten kijkt, ziet hij dat de sneeuw weg is! “Mam, het heeft gedooid,” roept Billy. Mama komt naast hem staan en samen kijken ze naar buiten. “Jammer hè?” “Waar is Lumi?” Billy kijkt nog eens de tuin in. “Wie?” vraagt mama. “De sneeuwman, waar is de sneeuwman gebleven?” “Ik zie nog een stukje van hem liggen, daar,” mama wijst naar een hoopje sneeuw in de tuin, met een hoed erop. Billy rent naar buiten. “Opa, ga niet weg!” Hoe kan dat nou, U was toch binnen vannacht?” Er komt een fluisterstem uit de hoop sneeuw die zegt: “Hallo Billy, ik moet nu gaan. Ik wist dat het ging dooien vannacht. We hebben een leuke tijd gehad. Wees niet verdrietig, ik kom terug. Tot volgend jaar.” “Hoe ben je dan buiten gekomen vannacht?” vraagt Billy. “Dat is magie Billy, tot ziens.” Dan wordt het stil. Sip pakt Billy de oude hoed van opa uit de hoop met sneeuw en loopt naar binnen. “Jammer hè,” zegt mama, “hij was zo mooi..” “Ja, jammer,” zegt Billy. Op weg naar zijn kamer loopt hij langs de piano in de hal. Billy tilt de klep op om nog even te kijken. Daar komt mama aan. “He bah, Billy, hoe komt dat koekje daar nou toch?” Billy trekt zijn schouders op en loopt glimlachend de trap op. Heel zachtjes zegt hij: “Tot ziens opa Lumi, tot volgend jaar!” In de woonkamer laat de oude kerstbal van Opa zijn lach horen: “Ho, ho hoooo!” 

 

 

 

Einde