De morrende torren

12-11-2015 19:19

De morrende torren

 

Groene tor had een mooie tak gevonden,

waar nog lekkere sappige blaadjes op stonden,

hij wilde het meenemen naar zijn hol,

maar ’t takje zat helaas vol,

met nog andere torren,

die begonnen te morren:

 

“Hey,  ga eens even weg,

ik was hier eerder zeg!

Dit takje is van mij,”

zei paarse tor, ze klonk niet blij..

 

“Ho, ho, dat gaat zomaar niet,”

Lieveheersbeest voelde zich een hele piet.

Er zat ook nog een termiet,

die zich niet zomaar iets afpakken liet;

“Ik was hier het eerste,” riep hij,

“die tak is van mij!

Ik eet die tak helemaal stuk!”

Maar niemand leek onder de indruk…

 

Bovenaan de tak,

zat ook nog een blauwe  tor, die sprak:

“Gaan jullie nu maar allemaal weg,

jullie doen best gestoord zeg!

Ik zag die tak echt het eerste hoor,

jullie dringen allemaal voor!

Ik zit hier immers al helemaal bovenaan,

terwijl jullie nog beneden staan…”

 

“Ja, dat is helemaal waar,”

zoemden twee bijen in de bloemen daar,

al zwevende zoemden zij,

“Blauwe tor was er het eerste bij!”

 

“Maar wat wil je eigenlijk met die tak doen?”

vroeg groene tor aan blauwe tor toen.

“Het schommelt en draait zo lekker hier,”

zei blauwe tor, “ik heb zo’n plezier!”

“O,” zei groene tor,

“schommel je niet te lang,

want dan worden de blaadjes dor..”

 

Blauwe tor schommelde nog maar weer eens in het rond,

en keek naar de andere torren op de grond.

“Kijk eens hoe ik hang?”

Paarse tor mopperde: “Blijf je aan de gang!

Dat duurt vast niet meer zo lang!”

 “Echt,” zei het lieveheersbeest, “mij interesseert het geen lor,

ze doet maar hoor!”

“Ja, wat een gezeur om een stukje hout zeg,”

en zwarte termiet ging ook maar weg.

 

Na nog wat schommelen en draaien in het rond,

viel blauwe tor opeens op de grond.

Ze zei: “Ik ben misselijk en heb enorme hoofdpijn van die tak!”

Groene tor, die geduldig had gewacht, vroeg:

“Vind je het erg als ik die tak meeneem?”

Blauwe tor zei: “Van dat draaien heb ik nu wel genoeg,

neem maar mee hoor, ik vind het geen probleem.”

En zo kreeg groene tor uiteindelijk toch nog zijn zin

en sleepte het takje met de sappige blaadjes zijn holletje in.

 

Einde